บทที่ 47 ตัวป่วน

นัยน์ตาคู่หวานจ้องมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ไร้วี่แววข้อความไลน์จากคนที่เคยส่งมาทุกวี่วัน ราวสองสามวันแล้วที่เด็กชายคีรกรไม่ติดต่อกลับมา มันผิดปกติจนเธอนึกเป็นห่วง...เกิดอะไรขึ้นกับตาหนูรึเปล่านะ

“นี่ๆ วันนี้แกมีนัดตรวจครรภ์ไม่ใช่เหรอ ทำไมยังยืนอยู่อีก” จีรชาถามขึ้นหลังจากที่เหลือบมองนาฬิกาแล้วเห็นว่าใกล...